Weer thuis

Lieve allemaal

Vandaag ben ik dan eindelijk naar huis gekomen na de operatie van vrijdagochtend.
Heb het behoorlijk zwaar gehad in het ziekenhuis, ben heel ziek geweest van de morfine die ik kreeg, en heb behoorlijk liggen balen dat ik niet zaterdag naar huis mocht. (achteraf heel logisch dat dat niet mocht)

Vrijdag ochtend om half acht werd ik naar de OK gebracht.. kreeg de nodige verdoving en werd anderhalf uur later weer wakker. heerlijk geslapen, dat moet ik er bij zeggen!
Aangezien de verdoving nog zeker uren zou werken heb ik de eerste uren geen pijn gehad.
Om ongeveer 12uur 's nachts begon mijn been te tintelen, dus belde ik de verpleegster voor pijnstilling, een injectie Morfine.
Daarna ben ik weer in slaap gevallen tot de volgende ochtend.
Toen ik wakker werd was er weinig aan de hand, maar toen de fysio kwam en even wilde kijken hoe ik met de krukken liep, ging het mis...Misselijk, duizelig..
Snel weer in bed en pijnstilling gekregen, weer die morfine..
Ik ben begonnen met overgeven.. en niet meer gestopt tot 's nachts half twee.
Hierdoor kon ik niet zoals afgesproken die zaterdagmiddag mee naar huis, iets wat de nodige tranen met zich mee bracht...ik wilde zo graag lekker naar huis toe!

Na een zware nacht voelde ik me vanochtend weer wat beter en mocht ik gelukkig mee naar huis,
met andere pijnstillers...
Ik lig nu heerlijk in de kamer op een bed voor het raam, en heb niks te klagen.. alleen de pijn is minder prettig.
Ik mag nu 6-8 weken niks doen, mijn been niet belasten, niet buigen, niks.
Over 10 dagen krijg ik een gipsspalk erom heen, wat nu nog niet kan omdat het nog zo gezwollen is.
Het is even wennen compleet afhankelijk te zijn, maar dat komt wel goed. Ons mam is de beste verpleegster die ik me kan wensen!

Ik wil nog even iedereen bedanken voor de lieve kaartjes, telefoontjes, cadeautjes, smsjes, bezoekjes... echt heel erg lief van jullie!

Ik probeer jullie zoveel mogelijk op de hoogte te houden hier!

Liefs, Rianne